เมื่อวานผมได้ไปดูหนังมาคือ เรืองมหาลัยเหมืองแร่

ซึ่งตัวหนังทำออกมาดีมาก แต่ผมรู้สึกว่ามันค่อนข้าง

สั้น ผมว่าถ้าอ่านในหนังสือคงได้อะไรมากมายแน่ๆ

ตัวเอกของเรื่องเป็นบุคคลที่สามารถพบเห็นได้

ในมหาวิทยาลัยทั่วๆไป รวมทั้งผมด้วย เป็นเพียง

ผู้ชายที่แหย ไม่สู้ ขี้เกียจ ไม่สนใจเรียน หนังเรื่องนี้

ทำให้ผมรู้สึกว่า 4 ปีในมหาวิทยา

ลัยของผมช่างไร้สาระเสียจริง แต่ผมยังดีที่ได้รับ

กระดาษหนึ่งใบ ซึ่งเขียนว่า Bachlor degree of Science

แต่ผมว่าผมสอบตกวิธีการใช้ชีวิต มันไร้สาระมากๆ

เลยทีเดียว ผมว่าวัยรุ่นสมัยนี้ ก็ประเภทบุปผาชนนั่น

แหล่ะ บริเวณของหนังที่ผมชอบมากขึ้นคือ ตอนที่

คุณลุงอาจิณได้รับการ์ดแต่งงานของผู้หญิงอันเป็น

ที่รักมันทำให้ผมรู้สึกได้ว่ารู้สึกว่ายังไงที่ได้รับการ์ด

แต่งงานจากหญิงอันเป็นที่รัก เพราะหลังจากดูหนัง

จบ ผมก็ได้รับรู้ว่าผู้หญิงที่ผมให้ความรัก

ให้ความเชื่อใจอย่างมากมาย มีอยู่ช่วงนึงที่เขาค่อยๆ

หายไปจากชีวิตผม แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่ผมได้รับคำ

ตอบของการหายไป การไม่สนใจในตัวผม ดังนั้นเธอ

จึงได้เดินออกไปจากคำว่า ผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลใน

ชีวิตของผม ไปซะแล้วด้วยความเต็มใจของเธอเอง

โดยที่เธอเองได้มีคนที่ดีมากมาย มาคอยดูแลข้างกาย

ส่วนผมต้องใช้ความเงียบและความครึกครื้นของ

เพื่อนๆ ขับไล่ความรู้สึกแย่ๆออกไป สุดท้ายนี้ผม

ขอมอบเพลงให้กับเธอคนนั้นผู้ซึ่งเป็นอดีตของผม

และผมเคยรักมากมายถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมรัก

มากที่สุดในชีวิตก็ตาม

แด่คนเคยรัก : Tea For Three

แด่คนที่ฉันเคยรัก แด่คนที่เคยซื่อตรง
ที่พาชีวิตฉันพลัดฉันหลง ไม่มีชิ้นดี
เธอทำให้ฉันหัวเราะ เธอทำให้ฉันร้องไห้
เธอทำชีวิตที่มีความหมาย ฉันตายทั้งเป็น
* ฉันมันไม่ดีตรงไหน โง่เกินไปหรือเปล่า
แผลที่เธอทำมันลึกมันร้าว มันเข้าไปฝังใจ
ฉันมันไม่ดีตรงไหน จะบ้าจะตายเพราะเธอ
หัวใจยังจำยังคิดคิดเสมอ ถึงเธอคนทำ

(ซ้ำ * )

เธอทำให้ฉันหัวเราะ เธอทำให้ฉันร้องไห้
แต่คงเป็นคนสุดท้าย ที่ฉันจะยอมให้ทำ
ให้เธอเป็นคนสุดท้าย ที่ฉันนั้นยอมให้ทำ